Spurt og svarað um auglýsingaskyldu
Meginreglan er sú að öll laus störf ber að auglýsa opinberlega laus til umsóknar, sbr. 7. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 70/1996. Sjónarmiðin að baki auglýsingaskyldunni eru annars vegar jafnræði borgaranna til að sækja um störf og hins vegar það að þannig sé stuðlað að því að ríkið eigi sem bestan kost á hæfum umsækjendum. Í reglum fjármálaráðherra nr. 464/1996, um auglýsingar á lausum störfum, er kveðið á um þau atriði sem þurfa hið minnsta að koma fram í auglýsingu, um lengd umsóknarfrests og birtingu auglýsingar. Jafnframt er þar að finna nokkrar undantekningar frá auglýsingaskyldunni. Þá er hægt að setja mann tímabundið í embætti til afleysinga án auglýsingar, sbr. 24. gr. laga nr. 70/1996 með síðari breytingum. Um frekari undantekningar er ekki að ræða nema þær örfáu sem er að finna í sérákvæðum laga um einstaka flokka starfsmanna ríkisins.
Reglur nr. 464/1996 taka til almennra starfa í þjónustu ríkisins, þ.e. starfa sem falla undir gildissvið laga nr. 70/1996 að undanskildum embættum en þau eru talin upp í 22. gr. laganna.
